Humerusfractuur 3

Leave a comment
Persoonlijk

Op de website van mijn ziektekostenverzekeraar heb ik middels het ‘dashboard’ (wie verzint dat?) inzage in declaraties van de zorgaanbieders waar ik mee te maken heb gehad (of niet — de huisarts declareert elk kwartaal een vast bedrag, ook al ben ik er niet geweest). Ik weet dus nu wat de operatie aan mijn linker bovenarm gekost heeft: € 4370,20. Daarvan wordt € 3511,92 door de verzekering vergoed. Het verschil is het eigen risico. Dat heet niet voor niets eigen risico.

Een zonnig jaar (nou ja…)

Leave a comment
Persoonlijk

Het KNMI wist al vijf dagen voor het eind van 2018 te melden dat het hele jaar 2090 zonuren had. Gemiddeld over heel het land gerekend dus; in Hupsel waren het er zelfs 2145.
Is dat veel? Ja, dat is veel. Normaal zijn het er 1639. Dit jaar was het dus 27% meer dan ‘normaal’.
En hoe zit het nu met het energiebedrijf ‘Bert Vanderveen’? Want die zestien zonnepanelen heeft het bedrijf niet voor niks.

Het zit meer dan snor met mijn energiebedrijf — over 2018 was de productie van elektriciteit zeer succesvol. Er werd 4111 kWh opgewekt! Dat is 32,5% meer dan het jaargemiddelde van de periode 2014—2017. Vergeleken met het voorgaande jaar, 2017, is er zelfs sprake van een stijging van 46,9%. Dat jaar was denkelijk een outlier.

Er is wel iets opmerkelijks. Globaal gezien dus 27% meer zonuren, maar bij mij 32,5% meer opbrengst? Ik denk dat de vergroening van mijn platte dak een belangrijke factor is voor de meeropbrengst. Sedum houdt vocht vast, verkoelt de lucht & dat laatste is gunstig voor de efficiency van zonnepanelen — die houden niet van hitte.

Vorige week hoorde ik over een installatie in Zutphen die 40% meer stroom produceerde dan vergelijkbare omliggende installaties omdat de eigenaar een koelsysteem geïntegreerd had in de zonnepanelen (ook handig voor de warmwatervoorziening). Zo’n ingreep is voor mij niet rendabel, maar het wijst er wel op dat er nog veel winst te behalen valt op het gebied van stroomopwekking middels zonnepanelen.

Het ‘nou ja’ in de titel slaat op zaken die niets met het weer te maken hebben. Daarover heel kort: de tweede helft van 2018 was niet leuk.

Humerusfractuur 2

Leave a comment
Persoonlijk

Er zijn inmiddels tien weken verstreken sinds de hersteloperatie. Vandaag zijn nieuwe röntgenfoto’s gemaakt voor een controle-afspraak.

De inmiddels derde arts waar ik mee te maken had nam de tijd om dingen goed met me door te nemen. Hij zei dat de breuk mooi herstelde. (Niet mooi in de zin van esthetisch verantwoord, maar passend in het proces van genezing. Mooi wordt het pas na langere tijd…). Maar het is niet waarschijnlijk dat ik 100% functionaliteit terugkrijg. Het zij zo. Géén arm is erger.

Op de beelden was veel te zien: ik blijk dus twee grote schroeven bovenin en een onderin te hebben, dwars door bot en pen. Die titaniumpen heeft een gebogen vorm, omdat zo’n bot niet recht is (waarom eigenlijk niet?); bij de operatie is–ie er met geweld ingemept, dwars door de spier (blij dat ik dat niet meekreeg!). En mijn linkerarm is 3,5 mm langer geworden — wat voor een bokser fijn is, maar me wel noodzaakt om mijn mooie jasje (van M gekregen) te laten vermaken.

Binnenkort heb ik de beschikking over de röntgenfoto’s. Misschien deel ik die hier.

Humerusfractuur

Leave a comment
Persoonlijk

Dat is sjiek voor ‘gebroken bovenarm’ — in dit geval mijn linker. Zondag 16 september viel ik ongelukkig toen ik van mijn dak afklom. Ik ben eerder hard gevallen – één keer moest ik heel lang naar adem happen aleer mijn longen weer deden wat ze moesten doen, een andere keer was ik een tiental tellen buiten westen, om nog maar te zwijgen over een aantal incidenten gedurende skivakanties — maar nu leek het mee te vallen: ik wist nog net te vermijden dat ik hard op mijn achterhoofd terecht kwam en kon al snel inventariseren wat er met me aan de hand was.

Niet veel, leek het. Ik had lucht, was geen stukje van de film kwijt. En alles zat er nog aan. Mijn linkerarm lag netjes naast me. Dacht ik. Want die had wel iets andere kleding aan dan de rest van mij, constateerde ik al snel. En hij werd steeds doorzichtiger. Ik lag dus OP mijn arm — die zojuist opgeloste arm was door mijn brein gegenereerd op basis van foute informatie. Uit de kom, was mijn eerste inschatting, want het ledemaat hing er stom bij, toen ik moeizaam opgekrabbeld was.

Bij de eerste hulp, een uurtje nadien, was mijn inschatting niet te handhaven. De bovenarm was gebroken. Duidelijk te zien op de x-ray, waar twee botdelen deden alsof ze elkaar niet wilden kennen.

Die scheiding werd twee dagen na het ongeval verholpen middels een operatie (een antegrade T2 grendelpenfixatie). Dokter van Krol, trauma-chirurg, verrichtte die. Ik was er niet helemaal bij, maar het lijkt succesvol verlopen te zijn. Mijn linkerhand helpt al weer bij het typen.

Wijze les: niet vallen. Nog wijzere les: als je dan toch valt, doe dat in Nederland. We hebben wat dit soort zaken betreft het heel goed voor elkaar. Vier euro per maand meer ziektekostenpremie in 2019? Je hoort mij niet klagen!

Vijf jaar zonnepanelen

Leave a comment
Persoonlijk

Noem het maar een mijlpaal, of lustrum. Vijf volle jaren zonnepanelen op de daken van huize B. Een mooie gelegenheid om even wat cijfers te spuien:

De totale opbrengst over 60 maanden bedroeg 16.407 kWh, wat een geldswaarde van ongeveer € 3360 vertegenwoordigt (de aanschafkosten zijn hiermee voor ongeveer 60% terugverdiend).

Het lopende jaar belooft een topper te worden, wat veel te maken zal hebben met het feit dat een boom die voor behoorlijk veel schaduw zorgde, verwijderd is. Tot en met vandaag (18 augustus) bedraagt de opbrengst 3119 kWh, wat al meer is dan de opbrengst over heel 2017 (2797 kWh) & de vorige topopbrengst al sterk benadert — die van 2015 bedroeg namelijk 3252 kWh. Tweeduizendachttien gaat dus een absolute topper worden.

De maand met de hoogste opbrengst was dan ook juli dit jaar, met 647 kWh. Mei 2018 was ook een topper, met 638 kWh. De laagste maandopbrengst had ik in december 2017: 18 kWh. Het moet toen zo ongeveer de hele maand donker zijn geweest.

 

Zes jaar en een beetje

Leave a comment
Persoonlijk

Zaterdag was het zes jaar geleden dat Miep overleed. Zes jaar en twee dagen daarvoor kregen we ‘verkering’.
Zaterdag had ik niet veel zin om erover te bloggen. Zes jaar is zes jaar. Maar zes jaar en twee dagen is iets anders. Ik bedacht dat ik dan maar op die tweede dag iets moest…
Dat is niet gebeurd, afgelopen maandag. Want in die zes jaar en twee dagen voor Mieps dood was er een schrikkeljaar — dinsdag was dus de mijlpaal, dacht ik (de 2193–ste dag, voor wie het precies wil weten).
Wat me weer aan het twijfelen bracht is het feit dat er in de afgelopen zes jaar twee schrikkeljaren waren.
Nu weet ik het niet meer. Wat eerst een mooi idee was is nu ontkracht. Ik had me aan de eerste opzet moeten houden & op maandag moeten posten.

Te laat.