Rouw

Gisteren, Dag van nationale rouw, kwamen de eerste slachtoffers van de neergehaalde vlucht LH17 aan op het vliegveld van Eindhoven. Ik was de tijd even kwijt en mijn minuut van stilte begon pas om drie over vier.

Op tv was te zien hoe lijkkisten uit vliegtuigen gehaald werden en naar gereedstaande lijkwagens gebracht werden. De lijkkisten waren niet uniform van uiterlijk. Het leek erop dat men moeite had gehad een voldoende aantal bijeen te krijgen; misschien was dat de reden dat er ’slechts‘ veertig kisten terugkwamen. Een aantal van de kisten leek op die van Miep (twee jaar en negen dagen eerder) — populier, een niet al te prijzige optie. Het deksel afgesloten met schroeven ingebed in bolletjes hout. Een bolletje geeft houvast bij het vastdraaien.

Voor Mieps kist vond ik die bolletjes te oubollig. Ik verving ze door gewone schroeven, schroeven met een rechte gleuf (want kruiskop en dergelijke vond Miep geen echte schroeven). Een aantal mannen en vrouwen uit Mieps leven draaiden ze vast en ik zette ze vervolgens ’recht‘: de gleuf in de oriëntatie links/rechts (dus aan de lange zijden overdwars), uniform, dat staat netjes vond Miep altijd en ik was al niet anders gewend.

Ik zag de bolletjes op diverse kisten en moest huilen.

I.M.

Wat valt er nog over te melden? Het is vandaag twee jaar geleden dat ze overleed. Ik heb nog even overwogen om een advertentie te maken, maar die rubriek aan het eind van de pagina’s met overlijdensadvertenties vonden we allebei niks. Geen advertentie, dus.

Er is trouwens iets vreemds met de datum vandaag. Zeven, zeven, zeven (tel 2-0-1-4 maar op). Bij een fruitautomaat is dat bingo!

Hoe dan ook — Miep is er niet meer (hoewel ze begin deze week nog aan me verscheen, maar dat is een ander verhaal).

Eindexamen

Het is inmiddels bijna vierendertig jaar geleden dat ik eindexamen deed op de aki (akademie voor kunst en industrie te Enschede), en dan ook nog op de allerlaatste schooldag, in het bijzijn van de laatste twee docenten die bereid waren mij te begeleiden — alle anderen lieten die gifbeker aan zich voorbijgaan. We zaten gedrieën in de directiekamer te wachten op mijn gecommitteerde. Die prompt telefonisch liet weten dat hij in Düsseldorf was bij een drukker en door omstandigheden buiten zijn macht niet naar Enschede kon komen. Hij zou zijn beoordeling per post sturen — en by the way, ik was wat hem betreft geslaagd…
Wim van Stek, Abe Kuipers en ik dronken een borrel, ik werd door mijn begeleiders gefeliciteerd en we gingen elk ons weegs. Achter ons werd het gebouw op slot gedaan, want de zomervakantie begon.

Vandaag was ik bij de opening van de eindexamenexpositie van wat inmiddels weer ‘AKI’ in de naam heeft staan, maar toch echt de voortzetting van de school is die ik ooit bezocht (en om dat wat gewicht te geven: oud-directeur Sipke Huismans was ook aanwezig), en de courante directeur liet in zijn speech blijken niet helemaal te begrijpen waarom het op deze kunstacademie gaat, maar daar wou ik het niet over hebben, want afgezien daarvan lijkt het me een geschikte man.
Nee, waar dit over gaat is dat sommige zaken nooit veranderen — er waren behoorlijk veel mensen van ‘mijn’ generatie aanwezig. En het was redelijk onvermijdelijk om ons te wentelen in nostalgie; iets waaraan ik niet mee deed, vreemd genoeg (?).
Nu is het wachten op mails en belletjes van mensen van toen.

Verder: fine arts is de zwakste afdeling. Met afstand het beste werk van crossmedia-studenten. Fotografie zat daar tussenin. Algemene indruk: weinig technische competentie en vooral weinig zelfkritiek. Highlights: flitsen van eigenzinnigheid en een glimp van brille.

En nu: volgende week de laatse dingen zien en verwerken. Plus dat de dame achter de balie wel heel erg aantrekkelijk was.

BTW Mijn gecommitterde was Joost Swarte en mijn eindexamenproject werd bekroond met de Studentenprijs van de Art Directors Club Nederland, waarna al die docenten waarvan ik geen minuut les had gekregen zich maar wat graag aan mij schurkten om in dat succes te delen… Such is life.

OK Go!

Ontzettend knap gedaan & ook nog een leuk nummer!

Met het WK op komst

De voetbalgekte neemt steeds extremere vormen aan. De helft van de reclamefilmpjes is oranje gekleurd.

Mooi om dan in een interview in de WK-bijlage van de Volkskrant te lezen wat Mario Balotelli, Italiaanse stervoetballer die bijna nooit naar wedstrijden op tv kijkt, zegt: “Voetbal is iets om zelf te doen”.