Drs P.

Het is wel een mooi voorbeeld; ik heb bijna drie jaar geleden al een concept van mijn overlijdensadvertentie gemaakt, maar Heinz Polzer was me voor — en hij dichtte in ollekebolleke-vorm:

Even uw aandacht graag!
Korte berichtgeving:
Ondergenoemde
Is niet meer in beeld –

Wat hier (behalve voor
Onbelangstellenden)
Hartelijk groetend
Wordt medegedeeld

Drs. P

De mijne is zonder rijm. Sorry. Maar dat zien jullie ooit wel…

Pinda’s en je ergens over opwinden

Misschien moet ik in therapie (alweer), maar vandaag kon ik me echt opwinden over een artikel in de Volkskrant…

Pinda’s zijn namelijk geen noten. Pinda’s en noten in één categorie indelen is alsof je aardappelen en appels bijeen harkt.

Ik vind dat zó dom, dat ik er bijna niets over durf te zeggen. Maar toch…

Iets anders…

Al meer dan een paar weken heb ik nagedacht over hoe ik met het naderende moment van ‘drie jaar geleden’ zou moeten omgaan. Misschien zou het iets moeten worden in de trant van ‘na een jaar dacht ik dat het na twee jaar minder zou worden, na twee jaar dacht ik dat het na drie jaar… enzovoorts, met als conclusie dat het ook na drie jaar niet minder is…’, maar feit is dat het anders in elkaar zit.

Ik weet alleen nog niet hoe.

Opruimen!

Een paar dagen geleden las ik het gelijknamige boek (eigenlijk: boekje) van de Japanse opruim-goeroe Marie Kondo. Absoluut onafhankelijk hiervan ben ik de laatste paar dagen druk bezig geweest met opruimen.

Zo heb ik vandaag negen of tien vuilniszakken met kleding, schoenen en textiel óf naar de kringloop óf naar het milieu-eiland gebracht. Daaronder een pak dat ik in vijftien jaar tijd niet vaker dan acht, negen keer heb gedragen (en dat overigens niet echt goed meer paste…), meestal ter gelegenheid van bruiloften van familie of wat toen familie was, en een begrafenis of twee.

Omdat er weer ruimte was heb ik gisteren een paar sneakers gekocht. In tegenstelling tot die ik wegdeed nu wel goed passend. Dit terzijde. En sokken, maar dat was heel erg nodig. En een bakje waar de sokken in kunnen, ook nodig.

Bij het opruimen van de bergruimte in mijn slaapvertrek (boven het sanitairdeel) vond ik de resten van een spinnennest. De spinnenmoeder had een weekendtas deels verteerd om nestmateriaal te maken. Ik heb alles natuurlijk goed opgeruimd en schoongemaakt en nu is de bergruimte niet alleen schoon, maar ook bijna leeg (inhoud: twee koffers, twee tassen, twee dozen met foto’s en zulks, een tentje in een hoes plus nog bijna drie kubieke meter niets).

De kledingkasten hebben ook een metamorfose ondergaan. Je kunt weer zien van welk materiaal de planken gemaakt zijn. En de helft is leeg. (Wist trouwens niet eens dat ik drie paar ski-handschoenen had. Inmiddels twee, trouwens).

Je hoeft niet het boekje van juffrouw Kondo te lezen voor de belangrijkste overweging bij het opruimen van spullen: neem iets in de hand, bedenk of je het de laatste twee jaar gebruikt hebt, bedenk of je van het object blij wordt. Twee keer nee betekent in de vuilnis.

Bij mij werkt dat wel. Wat wel meeweegt: ik heb nu nog maar 7% van mijn woning uitgemest. En die overige 93% konden wel eens een stuk moeilijker worden.

Generatiekloof

Een generatie. Dat begrip wordt wel eens gebruikt. De duur ervan? Lijkt me een beweeglijk doel — 20.000 jaar geleden zal er zestien, zeventien jaar gelegen zijn tussen opvolgende generaties. Inmiddels krijgen mensen steeds later kinderen, de ‘lengte’ van ‘een’ generatie is nu iets van dertig jaar.

Dertig jaar. Als je daar elf dagen van aftrekt is dat exact het verschil in leeftijd tussen mij en Jesse Klaver.

Jesse, mijn partijgenoot, is nu de politiek leider van GroenLinks. Ik heb er veel vertrouwen in dat Jesse het heel goed gaat doen; ons land kan namelijk wel wat visie en inspirerend leiderschap gebruiken.

(Jesse werd trouwens fractievoorzitter op mijn verjaardag.)