Iets anders…

Al meer dan een paar weken heb ik nagedacht over hoe ik met het naderende moment van ‘drie jaar geleden’ zou moeten omgaan. Misschien zou het iets moeten worden in de trant van ‘na een jaar dacht ik dat het na twee jaar minder zou worden, na twee jaar dacht ik dat het na drie jaar… enzovoorts, met als conclusie dat het ook na drie jaar niet minder is…’, maar feit is dat het anders in elkaar zit.

Ik weet alleen nog niet hoe.

Opruimen!

Een paar dagen geleden las ik het gelijknamige boek (eigenlijk: boekje) van de Japanse opruim-goeroe Marie Kondo. Absoluut onafhankelijk hiervan ben ik de laatste paar dagen druk bezig geweest met opruimen.

Zo heb ik vandaag negen of tien vuilniszakken met kleding, schoenen en textiel óf naar de kringloop óf naar het milieu-eiland gebracht. Daaronder een pak dat ik in vijftien jaar tijd niet vaker dan acht, negen keer heb gedragen (en dat overigens niet echt goed meer paste…), meestal ter gelegenheid van bruiloften van familie of wat toen familie was, en een begrafenis of twee.

Omdat er weer ruimte was heb ik gisteren een paar sneakers gekocht. In tegenstelling tot die ik wegdeed nu wel goed passend. Dit terzijde. En sokken, maar dat was heel erg nodig. En een bakje waar de sokken in kunnen, ook nodig.

Bij het opruimen van de bergruimte in mijn slaapvertrek (boven het sanitairdeel) vond ik de resten van een spinnennest. De spinnenmoeder had een weekendtas deels verteerd om nestmateriaal te maken. Ik heb alles natuurlijk goed opgeruimd en schoongemaakt en nu is de bergruimte niet alleen schoon, maar ook bijna leeg (inhoud: twee koffers, twee tassen, twee dozen met foto’s en zulks, een tentje in een hoes plus nog bijna drie kubieke meter niets).

De kledingkasten hebben ook een metamorfose ondergaan. Je kunt weer zien van welk materiaal de planken gemaakt zijn. En de helft is leeg. (Wist trouwens niet eens dat ik drie paar ski-handschoenen had. Inmiddels twee, trouwens).

Je hoeft niet het boekje van juffrouw Kondo te lezen voor de belangrijkste overweging bij het opruimen van spullen: neem iets in de hand, bedenk of je het de laatste twee jaar gebruikt hebt, bedenk of je van het object blij wordt. Twee keer nee betekent in de vuilnis.

Bij mij werkt dat wel. Wat wel meeweegt: ik heb nu nog maar 7% van mijn woning uitgemest. En die overige 93% konden wel eens een stuk moeilijker worden.

Generatiekloof

Een generatie. Dat begrip wordt wel eens gebruikt. De duur ervan? Lijkt me een beweeglijk doel — 20.000 jaar geleden zal er zestien, zeventien jaar gelegen zijn tussen opvolgende generaties. Inmiddels krijgen mensen steeds later kinderen, de ‘lengte’ van ‘een’ generatie is nu iets van dertig jaar.

Dertig jaar. Als je daar elf dagen van aftrekt is dat exact het verschil in leeftijd tussen mij en Jesse Klaver.

Jesse, mijn partijgenoot, is nu de politiek leider van GroenLinks. Ik heb er veel vertrouwen in dat Jesse het heel goed gaat doen; ons land kan namelijk wel wat visie en inspirerend leiderschap gebruiken.

(Jesse werd trouwens fractievoorzitter op mijn verjaardag.)

Lagavulin

Nooit gedacht dat ik deze term zou gebruiken bij de ‘tasting notes’ van een single malt whisky, maar het is écht waar: Lagavulin 16 Yrs heeft een hint van verschroeide vishuid.

Trappist

Net mijn allereerste flesje Trappist Westvleteren 8 gedronken & het moet gezegd: het rumoer is terecht. Ik ben niet zo verzot op trappist, maar deze is multi-dimensionaal lekker: een eerste trap van drop en dan een veelvuldige variatie van bitters en zoeten.

Een tijd geleden bekeek ik de site van de abdij en die had nog compleet de uitstraling van HTML2.0 anno 1998, maar inmiddels hebben de broeders de tijdgeest opgepakt en ziet hun site er zeer blits uit. Kijk maar.

Reserveren is de eerste maanden niet mogelijk. Zo gaat dat. De Westvleteren-brouwsels mogen eigenlijk niet doorverkocht worden, maar zulks vraagt natuurlijk om ’n onheilig ongehoorzame reactie: een zojuist geopende bier-specialiteiten-winkel aan De Heurne te Enschede verkoopt het. Ad € 8,75 per flesje, dat dan wel weer. Wellicht dat de Here die heren van de winkel in het hiernamaals nog daarvoor ter rekening roept.

Ik denk dat ik zo als beloning voor mijn harde schoften deze week nog een flesje ‘12’ open… Santé!