1917 (2)

Leave a comment
Kunstzaken / Persoonlijk

Oké, knap gemaakte film. Maar slechts twee momenten die mij beroerden (ontroerden?). En dat is niet genoeg voor een top-positie in mijn lijst van beste films aller tijden (die ik trouwens nog eens moet opstellen).

Wat dingen die me stoorden: ten eerste geen of nauwelijks karakterontwikkeling of –duiding. De hoofdfiguren volgen het duo-cliché: de ene joviaal, open en gung-ho, de ander brommerig, gesloten en weinig overtuigd van de missie. En volgens de regels van het filmschrijvershandboek wordt dat netjes gaande het gebeuren omgedraaid.

De ontmoetingen van die twee met anderen zijn al net zo volgens het boekje: officieren zijn of domme brulapen of eerbare mannen die zeer begaan zijn met het lot van hun manschappen; de mede-soldaten ruwe bolster blanke pit; de enkele vrouw (met baby die niet van haar is!) de spiegel waarin de soldaat zijn menselijkheid hervindt; de vijand een ondankbare hond die zijn redder vermoordt en heel verdiend een kogel door de kop krijgt…

En natuurlijk is het eind het moment dat de cirkel rond komt — zowel in beeld als verhaaltechnisch. Vind dat maar eens geen cliché. Dus.

Marriage Story

Leave a comment
Kunstzaken / Persoonlijk

Dat gebeurt als het dagelijkse ritme verstoord wordt (café gesloten!) — heb je ineens nog grotere zeeën van tijd over. Gisteren, ook om de zinnen te verzetten na incident jongste zoon in Turkijë, dat gelukkig een goede afloop kende, een film gekeken die al lang op ‘de’ lijst stond.

Hartverscheurend. Het kan dus in één woord, een recensie. En dan ook nog aangrijpend omdat je iedere scène de protagonisten wilt toeschreeuwen dat ze niet zo stom moeten doen; één goed écht gesprek en alles zit goed tussen die twee! Nou ja, goed genoeg om met elkaar door te gaan.

Zonder het einde te willen verklappen, reikt die heel logisch terug naar de allereerste beelden van die twee bij de relatietherapeut. Had die brief toen maar voorgelezen, Scarlett! (Oeps, toch wat verklapt…)

Moest ik natuurlijk terugdenken aan de periode, nu bijna 15 jaar geleden, dat ik met mijn toenmalige levensgezellin een achttal wekelijkse sessies relatietherapie deed bij een mevrouw in Hengelo. Wij waren zo’n beetje het laatste stel dat nog door haar begeleid werd; haar man ging met pensioen en dan ging ze fijn met hem in hun camper op reis. De camper stond in de oprit naast haar praktijkwoning, zichtbaar vanuit de spreekkamer. Ik zag haar vaak steelse blikken die kant op werpen.

Toen in de laatste sessie helemaal duidelijk werd dat mijn vrouw niet meer verder wilde en een scheiding onvermijdelijk was, zei de therapeute dat ze, toen we de eerste keer binnenkwamen, al had gezien dat het daarop zou uitdraaien.

De nota voor de relatietherapie hebben mijn nu-ex en ik eerlijk gedeeld.

Koelkast

Leave a comment
Persoonlijk

Ook al ben je de zestig ruim gepasseerd, het blijkt dat je nog altijd opgewonden kunt raken door de aanschaf van een huishoudelijk apparaat.

Eergisteren heb ik een koelkast gekocht (eigenlijk een koel/vriescombinatie). Begin volgende week wordt-ie geleverd. En hoog tijd ook, want de koelkast die ik nu heb knippert al heel lang naar me. M.a.w. die doet het niet zo goed meer — iets wat ik net nog even gechecked heb: waar de temperatuur van het in het koelgedeelte bewaarde rond de drie, vier graden zou moeten zijn, gaf de digitale thermometer aan dat die tussen de acht en twaalf graden Celsius waren; het vriesgedeelte was zelfs nog meer ‘in de war’ — min twee tot min vijf in plaats van de min achttien die daar zou moeten heersen. Een paar Lakenvelder hamburgertjes raakten die bovengrens net, dus die heb ik maar gebakken en opgegeten.

Het is al met al een wonder dat ik nog niet door voedselvergiftiging om het leven ben gekomen.

(Ik kan niet wachten tot ik weer witte wijn kan drinken die juist gekoeld is.)

Ik ben rijk (genoeg)

Leave a comment
Persoonlijk

Waarom dit melden? Waarom niet!

Op de dag dat ik drieënzestig-en-een half-jaar oud werd, werd de verkoop van het appartement dat Miep en ik in Amsterdam kochten (in 2006, geloof ik) afgerond. Met andere woorden: er werd een flink bedrag overgemaakt op mijn bankrekeningen.

Toch een shock-moment.

Geld is een behoorlijk abstract begrip. Ga ik het niet over hebben. Maar… wat ik ermee deed is niet zo abstract. (Misschien dat sociologen hier wat mee kunnen.)

Toen ik het had, heb ik wat aan mijn kinderen gegeven. Vervolgens een schuld aan de bank geëffend & daarna… Een middag in de lokale winkelgebieden doorgebracht en niks beter kunnen bedenken dan een paar AirPods kopen.

Vandaag trouwens een goede koelkast gekocht. De lokale economie gered!

The elephant in the room

Leave a comment
Persoonlijk

Zo heet dat waar mensen omheen draaien. Context: Zeven jaar en iets van vier maanden geleden ging Miep dood. Om dat te benoemen als heavy shit doet daar afbreuk aan — het was meer dan heavy shit.

Inmiddels (zie alinea hiervoor) is dat al vrij lang geleden. Denk ik er dagelijks aan? Nee. Heb ik daar vervelende gedachten over? Nee, meestal niet. Misschien werkt het zo dat je na verloop van tijd het negatieve uitfiltert en enkel het overige (dus positieve) nog overhoudt.

Laat het zo zijn.