Ergens Anders

Ik las vandaag met grote belangstelling een artikel in NRC over de laatste voorstellingenreeks van Mischa Wertheim. Hij was daarbij niet lijfelijk aanwezig op het toneel, maar betrok het publiek — op afstand — bij het invullen van de voorstelling, waarbij het hulp kreeg van een robot en digitale media.

Over dat laatste heb ik zo mijn twijfels, maar het afwezig zijn bij de eigen voorstelling is iets wat ik van harte toejuich. Hoe aangenaam zou het leven zijn als al die zelfbeminnende ‘artiesten’ en ‘BN-ers’ afwezig zouden zijn bij al die programma’s en evenementen waarin wij, het publiek, tot vervelens toe geconfronteerd worden met hun zelfgenoegzame, zelfingenomen bakkes. Ik stel me een De Wereld Draait Door voor waarbij de tafel leeg blijft, de tafelheer of –dame fijn thuisblijft, de eerste rij van het publiek — waar die glimkoppen wachten tot ze ook een kunstje mogen doen — evenzo onbezet is & vooral dat de kansel van de ‘dichter’ Dijkshoorn onbemand en zijn Moleskine-cahier gesloten blijft

(Of een Pauw zonder Pauw, om nog een voor de hand liggend voorbeeld te geven. Hoe verademend zou dat zijn!)

Wat mij betreft heeft Wertheim de weg aangegeven die de ‘media’ zouden moeten volgen: wegblijven uit de eigen voorstelling!

Lelies

Het is zaterdagavond. Een week geleden kocht ik voor het eerst in ruim een jaar bloemen. (Misschien is dat symbolisch voor een ontluikend gevoel dat boven ongeluk uitkomt, maar er is al genoeg symboliek al het om bloemen gaat, dus daar doe ik dus niet aan mee.) Twee bossen lelies, de knoppen nog groen en strak dicht.

Met meer dan gewone aandacht gaf ik de lelies, in hun grote groenglazen vaas — gekregen van Miep —, de afgelopen week regelmatig water; ze dronken daar behoorlijk veel van, ongeveer zoals ik Sauvignon Blanc consumeer.

Of het aan daaraan lag, betwijfel ik, maar ze zijn vandaag ontloken. Als jonge vogels reiken de bloemen naar boven. Niet hongerig naar voedsel, maar met overgave een zware geur uitstotend.

Het ruikt in mijn huis naar lelies, naar een bordeel vol denkelijk goedkope dames, naar een kraam met imitaties van dure merkgeuren (die altijd door de mand vallen omdat ze de hoge, dure tonen niet hebben). Het ruikt vooral heel anders dan normaal.

En dat is al heel wat.

Michelle (en Missy)

Eigenlijk was ik van plan bij mijn rentree in de blogwereld een serieus onderwerp bij de arm te nemen — ik dacht aan de verrechtsing van de Westerse wereld, of waarom ik geen boze witte man ben, of dat opinies niets waard zijn — maar bij het ritueel tijd verspillen aleer aan nuttige bezigheden te beginnen (stofzuigen!) kwam ik deze video tegen:

En, nog afgezien van hoe charmant en geweldig mevrouw Obama is (een blogpost op zich waard), is er het moment dat Missy Elliot mee gaat doen dat mij kippevel bezorgde.

Brexit

Iedereen heeft wel zo iemand die zich in de periferie van de vriendenkring beweegt. Leuk om erbij te hebben in het café, op het terras; altijd een goede grap paraat, onderhoudend want veel meegemaakt.

Als er een rondje uitgedeeld wordt vraagt-ie — zachtjes, dat wel — om een dubbele whiskey. En als het eigenlijk zijn beurt is, vertoeft hij opvallend vaak op het toilet of moet net, echt heel dringend, naar een vergeten afspraak.

Kortom, zo”n ‘vriend’ die dat eigenlijk niet is. En nooit zal zijn. En die je dus ook niet mist als-tie er niet meer bij is, in het café, maar ook daarbuiten.

Nul

Dit is mijn derde blog. Ik begon in november 2009 en nu, bijna zes jaar later, stop ik er een tijdje mee.

Als er iets belangrijks gebeurt, laat ik het hier weten.