Origami

Als je in Japan bent, als westerling, wordt je contact met Japanners beperkt door de taalbarrière — jij, nou ja: ik, spreekt niet veel Japans; en de gewone Japanner niets anders dan dat.

Het was dan ook opmerkelijk dat toen ik nog geen twee weken geleden met mijn vriend K in Kyoto in een park zat bij te komen van een heftige middag (warm, broeierig, cloisonné), wij in gesprek raakten met een gepensioneerde kaasmaker uit Osaka. Hij ging bij ons op een bankje zitten alwaar K en ik zaten te luisteren naar een opmerkelijke muzikant (een heel ander verhaal) en vroeg ons in niet al te erbarmelijk Engels waar we vandaan kwamen. Na onze antwoorden gehoord te hebben, die wat uitleg behoefden, maar dit terzijde, dook hij in de tas die hij bij zich had en toverde triomfantelijk twee ansichtkaarten tevoorschijn. Eentje van Genève, een stad nabij de woonplaats van K, en eentje van de tulpenvelden van de Keukenhof — een kilometer of 170 westelijk van mijn woonplaats, maar toch…

Achteraf heb ik natuurlijk bedacht dat de tas van de goede man heel veel ansichtkaarten bevat moet hebben, maar op het moment zelf was het niet alleen opmerkelijk, maar ook vertederend.

Na dit magische moment zaten we alle drie even verzonken in overpijnzingen die er verder niet toe doen, totdat de kaasmaker (gepensioneerd) een velletje papier uit zijn tas toverde en daarmee ging vouwen. Luttele tellen later had ik een groene pauw in mijn handen. En K even later eenzelfde object. Vervolgens haalde de man nog een papieren schildpad (maar het was ook de helm van een samurai, was zijn uitleg) uit zijn tas, die hij mij vervolgens aanbood.

Ik accepteerde die, natuurlijk. En deed het in mijn pasjes-houder, in het vakje waarin ook twee foto’s van Miep resideren.

Terug in Nederland staat de pauw voor mijn rechterelleboog op mijn computertafel. De schildpad ben ik kwijt.

 

Facebook exit

In 1989 kocht ik mijn eerste computer, een Apple Macintosh II cx. Die was toen net op de markt en state-of-the-art als je computer aided graphic design wou bedrijven. Met een demo-model laserprinter (een GCC, niet eentje van Apple, maar zeker zo goed) en een in de VS verkregen licentie voor QuarkXPress kon ik in mijn eentje doen waarvoor eerder een trits aan bedrijven en mannetjes nodig waren. Dat kostte me toen negentienduizend guldens (die ik natuurlijk niet had, maar banken wouden toen nog wel jonge mensen faciliteren als ze rare plannen hadden).

Niet lang daarna deed ik mijn eerste stappen op wat al wel digitaal was, maar nog geen snelweg: met een modem inloggen bij forums voor computerfreaks en dtp-ers, waar de door schade en schande opgedane kennis uit altruïsme gedeeld werd. Die eerste modem ‘deed’ 14400 baud en kostte ruim vijftienhonderd gulden, om maar even aan te geven dat Moore’s Law ook op het gebied van telecommunicatie veel betekend heeft.

Modems werden sneller en goedkoper, van een simpele telefoonlijn stapte ik over een ISDN en toen ADSL. Het Internet deed zijn intrede. Inmiddels heeft iedereen dat en surft zich suf.

In veel opzichten is het Internet een verrijking voor onze wereld. Nieuws wordt vrijwel instant verspreid, contact houden met anderen een sinecure, waanzinnig veel kennis is onder toetsenbereik, en zo meer.

Maar er zijn natuurlijk ook minder prettige aspecten. Die vaak te doen hebben met privacy en data verzamelen om daar geld mee te verdienen.

Facebook mag ontstaan zijn uit een filosofie van ‘de wereld verbeteren’, maar is inmiddels verworden tot een medium en bedrijf dat erop uit is om verworven kennis over de gebruikers te exploiteren. Iets wat tot op zekere hoogte te voorspellen was (de menselijke aard die onverbeterlijk is), maar wel tot hoogst onwenselijke bijeffecten geleid heeft.

Ik heb nooit een ‘echt’ Facebook-account gehad. Onder een pseudoniem kon ik een paar mensen volgen en met anderen mijn interesse in houtbewerking delen. Toch heb ik dat min-of-meer uitgeklede account vorige week opgezegd. Niet omdat Facebook zoveel over mij te weten was gekomen (ik heb dat gecheckt), maar omdat ik niets te maken wil hebben met een bedrijf dat kwaad doet.

Facebook is evil, zoals het nu is. Wat ook meespeelde is dat het bedrijf anderhalf miljard account buiten de VS overbrengt naar servers in de VS, om met name onder de nieuwe privacyregels van de Europese Unie uit te komen. Privacyregels die er zijn gekomen om de gebruikers te beschermen, niet om bedrijven als Facebook te faciliteren, zoals in de VS onder Potus45 gebeurt.

Dus: dag Facebook!

Terschelling

Dit weekend op Terschelling geweest. De eerste keer. Dankzij Ingeborg en Symone, die vrijdag trouwden in Harlingen en een driemaster hadden afgehuurd voor familie en vrienden, waarmee — helaas niet onder zeil, maar wel bij windkracht 9 — het gezelschap naar Terschelling voer, en daar een dag bleef.

Leuke plek, vond ik. De mensen op de boot waren trouwens ook erg leuk.

Zon!

Eerste dag dit jaar met een stroomopbrengst boven de 20 kWh.

Dat helpt…

Droger dan koud

Het is koud. Gisteren was zelfs de koudste 28-ste februari sinds tijden. Mijn goedkope en wellicht niet erg betrouwbare luchtvochtigheidsmeter geeft aan dat de luchtvochtigheid rond, of zelfs onder (kan dat?) de nul procent is. Ik heb geen schoenen met leren zolen & krijg dus telkens een stroomschok als ik iets aanraak.

Geeft niet — ik vind kou niet erg en die schokjes vallen mee. Vervelender is dat ik door die droge lucht bloedneuzen heb. Niet doorlopend, maar gewoon ’s ochtends na het opstaan.

Misschien moet ik weer een luchtbevochtiger kopen. Maar dat zijn behoorlijk lelijke apparaten, dus…