Rode kruizen

Twee dagen aandacht in de media voor het door rode kruizen rijden en de gevolgen daarvan: http://www.volkskrant.nl/binnenland/van-een-rood-kruis-boven-snelweg-schrikt-niemand~a4106385/

De ene reactie is dat er een ander symbool moet komen, de andere er eentje van ‘ontbrekend bewustzijn’. Maar je zal maar een rood kruis negeren en iemand doodrijden (jezelf? dat is dikke bult!)…

Eind tachtiger jaren had ik nog maar net een Citroën CX Familiale waarmee ik wekelijks naar Aalten reed voor een semi-vaste freelance-klus, toen ik op de terugweg, net buiten Haaksbergen, met iets van dertig, veertig kilometer per uur op een stilstaande voorsorterende auto inreed.

[Een extra witregel vanwege de impact daarvan.]

De chauffeur had gelukkig geen letsel, de verzekering dekte alle schade van de andere partij (ik was WA-verzkerd); — het was ook nog eens een ongelukkige samenloop van omstandigheden, maar ik was er zo van ondersteboven dat ik mijn Citroën naar de sloop bracht en bijna een jaar geen auto meer heb gereden.

Waarmee ik maar wil zeggen dat je als bestuurder van een auto een potentiële moordenaar bent. Iets waarvan velen zich niet bewust zijn, helaas.

We hebben met elkaar regels vastgesteld. Dat je rechts rijdt, bijvoorbeeld. Dat je niet met drank op achter het stuur kruipt. En zo meer. Ik heb toen ik na dat ongeluk weer in een auto stapte voor mezelf besloten me altijd en overal aan de regels in het verkeer te houden…

Omdat ik niet het leven van een ander op mijn geweten wil hebben.

En ik snap dus niet waarom sommige mensen daar blijkbaar anders over denken.

Drie jaar

Vandaag is het drie jaar geleden dat Miep stierf. Tussen twee regenbuitjes door was ik bij haar graf, bij toeval rond het tijdstip dat ze drie jaar geleden overleed — tien voor twee. Ik had pioenrozen bij me — niet echt mooie, maar er waren vandaag geen betere te vinden. Bij mij thuis staan er ook tien op een vaas (die ik, net als bijna al mijn vazen, van haar heb gekregen).

Drie jaar lijkt lang. Niet dus.

Drs P.

Het is wel een mooi voorbeeld; ik heb bijna drie jaar geleden al een concept van mijn overlijdensadvertentie gemaakt, maar Heinz Polzer was me voor — en hij dichtte in ollekebolleke-vorm:

Even uw aandacht graag!
Korte berichtgeving:
Ondergenoemde
Is niet meer in beeld –

Wat hier (behalve voor
Onbelangstellenden)
Hartelijk groetend
Wordt medegedeeld

Drs. P

De mijne is zonder rijm. Sorry. Maar dat zien jullie ooit wel…

Pinda’s en je ergens over opwinden

Misschien moet ik in therapie (alweer), maar vandaag kon ik me echt opwinden over een artikel in de Volkskrant…

Pinda’s zijn namelijk geen noten. Pinda’s en noten in één categorie indelen is alsof je aardappelen en appels bijeen harkt.

Ik vind dat zó dom, dat ik er bijna niets over durf te zeggen. Maar toch…

Iets anders…

Al meer dan een paar weken heb ik nagedacht over hoe ik met het naderende moment van ‘drie jaar geleden’ zou moeten omgaan. Misschien zou het iets moeten worden in de trant van ‘na een jaar dacht ik dat het na twee jaar minder zou worden, na twee jaar dacht ik dat het na drie jaar… enzovoorts, met als conclusie dat het ook na drie jaar niet minder is…’, maar feit is dat het anders in elkaar zit.

Ik weet alleen nog niet hoe.