Category Persoonlijk

Lelies

Het is zaterdagavond. Een week geleden kocht ik voor het eerst in ruim een jaar bloemen. (Misschien is dat symbolisch voor een ontluikend gevoel dat boven ongeluk uitkomt, maar er is al genoeg symboliek al het om bloemen gaat, dus daar doe ik dus niet aan mee.) Twee bossen lelies, de knoppen nog groen en strak dicht.

Met meer dan gewone aandacht gaf ik de lelies, in hun grote groenglazen vaas — gekregen van Miep —, de afgelopen week regelmatig water; ze dronken daar behoorlijk veel van, ongeveer zoals ik Sauvignon Blanc consumeer.

Of het aan daaraan lag, betwijfel ik, maar ze zijn vandaag ontloken. Als jonge vogels reiken de bloemen naar boven. Niet hongerig naar voedsel, maar met overgave een zware geur uitstotend.

Het ruikt in mijn huis naar lelies, naar een bordeel vol denkelijk goedkope dames, naar een kraam met imitaties van dure merkgeuren (die altijd door de mand vallen omdat ze de hoge, dure tonen niet hebben). Het ruikt vooral heel anders dan normaal.

En dat is al heel wat.

Michelle (en Missy)

Eigenlijk was ik van plan bij mijn rentree in de blogwereld een serieus onderwerp bij de arm te nemen — ik dacht aan de verrechtsing van de Westerse wereld, of waarom ik geen boze witte man ben, of dat opinies niets waard zijn — maar bij het ritueel tijd verspillen aleer aan nuttige bezigheden te beginnen (stofzuigen!) kwam ik deze video tegen:

En, nog afgezien van hoe charmant en geweldig mevrouw Obama is (een blogpost op zich waard), is er het moment dat Missy Elliot mee gaat doen dat mij kippevel bezorgde.

Brexit

Iedereen heeft wel zo iemand die zich in de periferie van de vriendenkring beweegt. Leuk om erbij te hebben in het café, op het terras; altijd een goede grap paraat, onderhoudend want veel meegemaakt.

Als er een rondje uitgedeeld wordt vraagt-ie — zachtjes, dat wel — om een dubbele whiskey. En als het eigenlijk zijn beurt is, vertoeft hij opvallend vaak op het toilet of moet net, echt heel dringend, naar een vergeten afspraak.

Kortom, zo”n ‘vriend’ die dat eigenlijk niet is. En nooit zal zijn. En die je dus ook niet mist als-tie er niet meer bij is, in het café, maar ook daarbuiten.

Nul

Dit is mijn derde blog. Ik begon in november 2009 en nu, bijna zes jaar later, stop ik er een tijdje mee.

Als er iets belangrijks gebeurt, laat ik het hier weten.

Een

Knelfittingen. Ik heb het vaak moeilijk met die dingen. Vandaag een paar uur besteed aan het dicht krijgen van de waterleidingen in mijn douche (die allemaal verlengd en of omgelegd moesten worden) en het was zweten.

Uiteindelijk leek het allemaal oké en besloot ik te testen. Dus hoofdkraan weer open en ik hoor watergeraas. Bleek een dopje van een kraan afgeblazen (zat niet goed vast). Snel de kraan weer dicht, maar er was water zes meter ver geblazen, over mijn bed, de gang in.

Beddengoed in de droger, dopje erop, weer getest en het is dicht. De douche inmiddels ook met watervaste cementvezelplaat. Morgen afdichten en plamuren. En dan afwerken.