Category In en uit de media

Ergens Anders

Ik las vandaag met grote belangstelling een artikel in NRC over de laatste voorstellingenreeks van Mischa Wertheim. Hij was daarbij niet lijfelijk aanwezig op het toneel, maar betrok het publiek — op afstand — bij het invullen van de voorstelling, waarbij het hulp kreeg van een robot en digitale media.

Over dat laatste heb ik zo mijn twijfels, maar het afwezig zijn bij de eigen voorstelling is iets wat ik van harte toejuich. Hoe aangenaam zou het leven zijn als al die zelfbeminnende ‘artiesten’ en ‘BN-ers’ afwezig zouden zijn bij al die programma’s en evenementen waarin wij, het publiek, tot vervelens toe geconfronteerd worden met hun zelfgenoegzame, zelfingenomen bakkes. Ik stel me een De Wereld Draait Door voor waarbij de tafel leeg blijft, de tafelheer of –dame fijn thuisblijft, de eerste rij van het publiek — waar die glimkoppen wachten tot ze ook een kunstje mogen doen — evenzo onbezet is & vooral dat de kansel van de ‘dichter’ Dijkshoorn onbemand en zijn Moleskine-cahier gesloten blijft

(Of een Pauw zonder Pauw, om nog een voor de hand liggend voorbeeld te geven. Hoe verademend zou dat zijn!)

Wat mij betreft heeft Wertheim de weg aangegeven die de ‘media’ zouden moeten volgen: wegblijven uit de eigen voorstelling!

Michelle (en Missy)

Eigenlijk was ik van plan bij mijn rentree in de blogwereld een serieus onderwerp bij de arm te nemen — ik dacht aan de verrechtsing van de Westerse wereld, of waarom ik geen boze witte man ben, of dat opinies niets waard zijn — maar bij het ritueel tijd verspillen aleer aan nuttige bezigheden te beginnen (stofzuigen!) kwam ik deze video tegen:

En, nog afgezien van hoe charmant en geweldig mevrouw Obama is (een blogpost op zich waard), is er het moment dat Missy Elliot mee gaat doen dat mij kippevel bezorgde.

Zes

Ik snap heel veel dingen, maar dat wil nog niet zeggen dat ik ze begrijp.

In Franse praatprogramma’s zitten de deelnemers vaak met een dikke microfoon in de hand rond een tafel. Let wel: iedereen heeft dus een microfoon.

Waarom? Dat snap ik: dan heb je iets in je handen, zodat je niet dullig aan je neus krabt of om de twee tellen een slokje neemt, enzovoorts.

Wat ik niet begrijp is waarom ze dat in ons land niet doen. Het tv-landschap zou er heel erg van opknappen.

Zeven

“When you loose the love of your life, it makes you love life less. […] Say that five times fast.”
– Detective Annalise Villa. Rosewood s01e01, 43:10.

Drs P.

Het is wel een mooi voorbeeld; ik heb bijna drie jaar geleden al een concept van mijn overlijdensadvertentie gemaakt, maar Heinz Polzer was me voor — en hij dichtte in ollekebolleke-vorm:

Even uw aandacht graag!
Korte berichtgeving:
Ondergenoemde
Is niet meer in beeld –

Wat hier (behalve voor
Onbelangstellenden)
Hartelijk groetend
Wordt medegedeeld

Drs. P

De mijne is zonder rijm. Sorry. Maar dat zien jullie ooit wel…