Omgedraaid hetzelfde

Max Pam in de Volkskrant over de ontmoeting met wat zijn tweede vrouw zou worden: “… We leken zo op elkaar. Zij was 35 en ik 53, als je dat omdraaide was het hetzelfde getal.”

Ik ben 61; het zoeken naar een nieuwe partner ga ik nog een jaartje uitstellen. Of twee, drie, vier…

Backflushen

Eigenlijk wist ik het wel, maar soms moet je het weer ervaren om het in de juiste hersenkwab te krijgen: de espressomachine regelmatig reinigen doet wonderen.

Gisteren heb ik mijn La Spaziale Professional — inmiddels ruim vijftien jaar in bedrijf — inwendig schoongemaakt door het te ‘backflushen’. Dat is ongetwijfeld geen Nederlands woord, maar ik ken geen beter.

Hoe het gaat: in een speciale dichte cup doe je een lepeltje speciaal poeder en je draait een paar cycli waardoor een sopje het inwendige van de machine doorspoelt tot en met de overlooppijp. En op die plek zie je hoe dat uitpakt: er komt bruin water uit, tot het niet meer bruin is.

Vanochtend twee flat whites gehad en die waren super. Nu maar hopen dat het in die andere hersenkwab beklijft.

Ergens Anders

Ik las vandaag met grote belangstelling een artikel in NRC over de laatste voorstellingenreeks van Mischa Wertheim. Hij was daarbij niet lijfelijk aanwezig op het toneel, maar betrok het publiek — op afstand — bij het invullen van de voorstelling, waarbij het hulp kreeg van een robot en digitale media.

Over dat laatste heb ik zo mijn twijfels, maar het afwezig zijn bij de eigen voorstelling is iets wat ik van harte toejuich. Hoe aangenaam zou het leven zijn als al die zelfbeminnende ‘artiesten’ en ‘BN-ers’ afwezig zouden zijn bij al die programma’s en evenementen waarin wij, het publiek, tot vervelens toe geconfronteerd worden met hun zelfgenoegzame, zelfingenomen bakkes. Ik stel me een De Wereld Draait Door voor waarbij de tafel leeg blijft, de tafelheer of –dame fijn thuisblijft, de eerste rij van het publiek — waar die glimkoppen wachten tot ze ook een kunstje mogen doen — evenzo onbezet is & vooral dat de kansel van de ‘dichter’ Dijkshoorn onbemand en zijn Moleskine-cahier gesloten blijft

(Of een Pauw zonder Pauw, om nog een voor de hand liggend voorbeeld te geven. Hoe verademend zou dat zijn!)

Wat mij betreft heeft Wertheim de weg aangegeven die de ‘media’ zouden moeten volgen: wegblijven uit de eigen voorstelling!

Lelies

Het is zaterdagavond. Een week geleden kocht ik voor het eerst in ruim een jaar bloemen. (Misschien is dat symbolisch voor een ontluikend gevoel dat boven ongeluk uitkomt, maar er is al genoeg symboliek al het om bloemen gaat, dus daar doe ik dus niet aan mee.) Twee bossen lelies, de knoppen nog groen en strak dicht.

Met meer dan gewone aandacht gaf ik de lelies, in hun grote groenglazen vaas — gekregen van Miep —, de afgelopen week regelmatig water; ze dronken daar behoorlijk veel van, ongeveer zoals ik Sauvignon Blanc consumeer.

Of het aan daaraan lag, betwijfel ik, maar ze zijn vandaag ontloken. Als jonge vogels reiken de bloemen naar boven. Niet hongerig naar voedsel, maar met overgave een zware geur uitstotend.

Het ruikt in mijn huis naar lelies, naar een bordeel vol denkelijk goedkope dames, naar een kraam met imitaties van dure merkgeuren (die altijd door de mand vallen omdat ze de hoge, dure tonen niet hebben). Het ruikt vooral heel anders dan normaal.

En dat is al heel wat.

Michelle (en Missy)

Eigenlijk was ik van plan bij mijn rentree in de blogwereld een serieus onderwerp bij de arm te nemen — ik dacht aan de verrechtsing van de Westerse wereld, of waarom ik geen boze witte man ben, of dat opinies niets waard zijn — maar bij het ritueel tijd verspillen aleer aan nuttige bezigheden te beginnen (stofzuigen!) kwam ik deze video tegen:

En, nog afgezien van hoe charmant en geweldig mevrouw Obama is (een blogpost op zich waard), is er het moment dat Missy Elliot mee gaat doen dat mij kippevel bezorgde.