Bovendien: in de titels kom je voor Natalie Dormer & dat is dus terecht. Zie ‘Elementary’.

Het voelt raar dat het schrift nu bijna vol is.

Ik kijk en probeer uit te vinden waar het aan ligt… Is het de taalbarrière, of misschien de manier waarop het gefilmd wordt — waarbij ik ervan uitga dat je de meeste scènes in een vrij korte periode achter elkaar opgenomen worden, ook al liggen die chronologisch vrij ver uit elkaar —, maar wat ik zie, wat ik voel, is iets van ongemak: dat je niet goed weet hoe de rol in te vullen.

Maar bovenal zie (en hoor) ik dat je te veel meegaat in het systeem, het proces van filmen en het daaraan verbonden coachen, waarin je min of meer gedrild wordt en je eigen expressie verliest.

Mijn advies: Neem twintig procent meer tijd moeten om je teksten uit te spreken en maak de stiltes daarin twee keer zolang. Dat maakt het beter en overtuigender.

[Niet dat ik verstand van acteren heb, maar toch. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt, want ik heb heel veel respect voor je. En dat zegt wat voor een middelbare grijze man met overgewicht.]

Dit jaar dus niet. Want het was je niet gegeven om 59 te worden. Ik sla mijn verjaardag over, dat hoef ik nu niet meer uit te leggen.

Ik ga proberen mijn plannen minder zwaar te laten wegen dan het heden. Of bedoel ik nou dat ik minder met plannen bezig moet zijn dan met plannen maken? Kan nog wel even duren voor ik eruit ben. Sorry…

In 98% van de verbeeldingen, of het nu in de literatuur, film, songs, etc. is, wordt een beeld geschetst dat in de verste verte niet lijkt op wat de dood werkelijk is: een bruut eind aan het leven.

Een gemiddeld kind in de VS ‘ziet’ duizenden doden per jaar. Op tv, of in een videogame. In Nederland zal het wat minder zijn, maar het is in principe van hetzelfde laken een pak — er wordt hen een beeld voorgeschoteld dat niets te maken heeft met de werkelijkheid. De acteur houdt zijn of haar adem in, de grime heeft er wat min of meer gruwelijke wonden opgeplakt, het shot wordt in een lus herhaald. Maar een toneelspeler die de adem inhoudt is geen dode. Een dode staat voor wat de andere kant van het leven is: het ontbreken van leven, het afwezig zijn van de ziel. Iets wat je onmiddellijk herkent als je het ziet.

Op een slagveld is de dood iets afgrijselijks, niet te beschrijven. In een ziekenhuisbed, wat de andere kant van het spectrum zou moeten zijn, is het niet veel ‘mooier’… De strijd om nog een ademtocht, het reutelen, het wegvloeien van al het leven uit het lichaam — de term doodsstrijd komt niet in de buurt van wat er gebeurt met iemand die doodgaat.

Ik heb het vorig jaar twee keer meegemaakt en ik kan iedereen verzekeren: dan pas zie je hoe debiel onze maatschappij er mee omgaat. Een heel klein deel van wat we gezondheidszorg noemen houdt zich bezig met wat uiteindelijk iedereen overkomt.: sterven. En dat geeft aan dat we in een maatschappij leven die geen antwoord heeft op de vraag hoe we met de dood om moeten gaan. Het zal wel de prijs van de vooruitgang zijn…

Er is veel te zeggen is voor de manier waarop in vroegere tijden de Inuit de dood tegemoet traden: solitair. Dan is er tenminste nog iets van waardigheid.

Immers, er wordt tegenwoordig veel ‘tijdverschoven’ gekeken, via internet, on-demand, DVR, en zo meer. Bovendien is er door het grote aanbod een steeds belangrijkere invloed van de sociale media als het gaat om keuzes maken.

Waarom dan niet gekozen voor het uitzenden van nieuw, vers materiaal tijdens de dag, dus van 9 tot zes, om dat dan ’s avonds te herhalen? De huidige situatie omdraaien dus.

Dat heeft als voordeel dat er veel commotie kan ontstaan rondom interessante programma’s, waardoor de ‘herhaling’ veel beter bekeken zal worden dan een ‘première’ op het zelfde tijdstip ’s avonds.

Je moet het enkel durven, Hilversum.

Ik zet hier nog wel een plaatje bij, als ik alle kabeltjes weer bij de hand heb.

(Nu ik dit teruglees, begin ik te twijfelen of het nu ‘het magazine” is of ‘de magazine”, maar vooral omdat er ‘Volkskrant” tussenstaat.)

Niet vergeten om morgen een wilsbeschikking op papier te zetten.