De voorlaatste pagina

Sinds 18 juli 2012 schrijf ik bijna dagelijks in een schrift met een rood kaft (merk Moleskine, 19 bij 25 cm, gelineerd, middels cahiersteek gebrocheerd). Gisteravond laat schreef ik over hoe het voelde om bijna jarig te zijn en kwam ik tot ruim over de helft van (de handmatig genummerde) pagina 119, de voorlaatste pagina. Straks, op de bank, met een glas wijn op het krukje paraat, ga ik de laatste regels vullen. Ik denk dat het zal gaan over de min of meer onverwachte bezoeken, berichten, presenten en gesprekken die mij vandaag mij deel geworden. Maar het zou ook zomaar kunnen gaan over Miep, want over haar gaat het hele cahier eigenlijk… Haar naam staat op de titelpagina, in een net niet zwierige schoonschrijfletter van drie regels hoog.

Het voelt raar dat het schrift nu bijna vol is.

Verjaardag

Het is 6 mei. Bij leven was je nu 59 geworden, een rot-leeftijd, maar toch… we hadden in elk geval in Parijs verbleven, met als enige probleem wáár te lunchen en te dineren. ‘Ons’ Italiaantje was er vast uitgerold als keuze voor het avondeten en ik zou betalen omdat het jouw verjaardag was (en jij deed dat dan zes dagen later omdat het dan mijn verjaardag is). En we zouden lachen om onze slechte conditie, elke keer als we hijgend bij de voordeur van het appartement aankwamen, na vier trappen met in totaal 81 treden.

Dit jaar dus niet. Want het was je niet gegeven om 59 te worden. Ik sla mijn verjaardag over, dat hoef ik nu niet meer uit te leggen.