Verlies

Erg aangrijpend relaas van arts Peter Bach over de dood van zijn vrouw in New York Magazine. Het einde zegt het allemaal:

Our life together was gone, and carrying on without her was exactly that, without her. I was reminded of our friend Liz’s insight after she lost her husband to melanoma. She told me she had plenty of people to do things with, but nobody to do nothing with.

It turns out that Hollywood has grief and loss all wrong. The waves and spikes don’t arrive predictably in time or severity. It’s not an anniversary that brings the loss to mind, or someone else’s reminiscences, nor being in a restaurant where you once were together. It’s in the grocery aisle passing the romaine lettuce and recalling how your spouse learned to make Caesar salad, with garlic-soaked croutons, because it was the only salad you’d agree to eat. Or when you glance at a rerun in an airport departure lounge and it’s one of the episodes that aired in the midst of a winter afternoon years earlier, an afternoon that you two had passed together. Or on the rise of a full moon, because your wife, from the day you met her, used to quote from The Sheltering Skyabout how few you actually see in your entire life. It’s not sobbing, collapsing, moaning grief. It’s phantom-limb pain. It aches, it throbs, there’s nothing there, and yet you never want it to go away.

Verdriet

Eerder vanavond had ik mijn moeder aan de telefoon. Haar man, mijn vader, overleed exact vijf weken na Miep (mijn vriendin, overleden op 7 juli 2012). Ik ben geen goede zoon in de zin van vaak langskomen en bellen. Integendeel. En dat is niet omdat ik een rare verstandhouding zou hebben met mijn moeder, maar vooral om het soort momenten dat bij contact onvermijdelijk is: zij wordt emotioneel vanwege het gemis en ik raak daar dan ook van ondersteboven.

Het is niet goed als je moeder huilt waar je bij bent.