Engrenages à Paris

Geen gewone donderdag. Gisteren ervoer ik door een advertentie dat iemand waar ik vroeger behoorlijk veel mee omging, overleden is. Dat bepaalde mijn stemming de rest van de dag nogal.

Vandaag, na een week van relatieve indolentie, weer wat fysieke activiteit ondernomen. Wat gelijk een goed excuus is om naderhand tv te kijken. In dit geval de eerste aflevering van het zesde seizoen van de Franse serie Engrenages (op BBC4 vertaald als Spiral) — een woest realistische krimi die zich voornamelijk afspeelt in het noordoosten van Parijs. Juist — daar waar ik een vijftal jaren een paar weken per jaar verbleef.

Mijn oordeel over deze serie komt nog. De vorige vijf waren trouwens geweldig; ik heb duidelijk te veel vrije tijd besteed aan tv kijken, blijkt. (Let vooral op advocate Josephine, met haar rode manen en bleke huid!)

Real or Fake (US-version)

Als het een blokje van drie vijven — 555 — bevat, dan heeft u te maken met een fictief telefoonnummer. Of het nu gaat om een tekst op een billboard, een telefoonnummer in een advertentie of op een bedrijfswagen, een nummer dat doorgegeven wordt door een collega van de protagonist, en zo voorts, het is géén echt telefoonnummer.

Schijnbaar heeft men in de Amerikaanse film– en tv-industrie ooit, waarschijnlijk na een hoop gedoe, afgesproken geen echte telefoonnummers te gebruiken, maar uitsluitend nog telefoonnummers met 555 erin (— wat doet bevroeden dat die niet in gebruik zijn).

De reden is natuurlijk dan mensen dan niet zomaar telefoontjes krijgen. Wat te veel realiteit is, natuurlijk.

Voor zover ik weet doet men zoiets niet in ons land. Ik vermoed dat in Nederlandse films en series weergegeven telefoonnummers juíst echt zijn & dan met name toebehoren aan personen of instanties waar de mensen die de film of serie maken een hekel aan hebben.

En dat is dan wel echt echt.

Scherp

Omdat het altijd beter en mooier kan, moet iedereen eraan geloven: High Definition, 4K — je moet een ultrascherp beeld op je tv, dus een nieuw toestel.

Wel raar dat het nu ‘hip’ is om met een beperkte scherptediepte te filmen. Dat doen ze bij tv en film. Zit je dus naar een superscherpe neus te kijken (waarvan de make-up de ergste ellende verbloemd heeft) en de x miljoen andere pixels van je dure toestel worden gebruikt om een vage, onscherpe omgeving weer te geven.

Ik snap het trouwens wel. Er moet wat te raden overblijven. Dat werkte al in de tijd dat een beeldscherm 720 x 576 pixels had (bij ons in Europa dus, we waren technisch beter dan de rest — toen wel). Op de een of ander manier had dat analoge beeld meer dan genoeg resolutie om volkomen geloofwaardige beelden te vertonen.

Meer is niet altijd beter.

Ergens Anders

Ik las vandaag met grote belangstelling een artikel in NRC over de laatste voorstellingenreeks van Mischa Wertheim. Hij was daarbij niet lijfelijk aanwezig op het toneel, maar betrok het publiek — op afstand — bij het invullen van de voorstelling, waarbij het hulp kreeg van een robot en digitale media.

Over dat laatste heb ik zo mijn twijfels, maar het afwezig zijn bij de eigen voorstelling is iets wat ik van harte toejuich. Hoe aangenaam zou het leven zijn als al die zelfbeminnende ‘artiesten’ en ‘BN-ers’ afwezig zouden zijn bij al die programma’s en evenementen waarin wij, het publiek, tot vervelens toe geconfronteerd worden met hun zelfgenoegzame, zelfingenomen bakkes. Ik stel me een De Wereld Draait Door voor waarbij de tafel leeg blijft, de tafelheer of –dame fijn thuisblijft, de eerste rij van het publiek — waar die glimkoppen wachten tot ze ook een kunstje mogen doen — evenzo onbezet is & vooral dat de kansel van de ‘dichter’ Dijkshoorn onbemand en zijn Moleskine-cahier gesloten blijft

(Of een Pauw zonder Pauw, om nog een voor de hand liggend voorbeeld te geven. Hoe verademend zou dat zijn!)

Wat mij betreft heeft Wertheim de weg aangegeven die de ‘media’ zouden moeten volgen: wegblijven uit de eigen voorstelling!

Zes

Ik snap heel veel dingen, maar dat wil nog niet zeggen dat ik ze begrijp.

In Franse praatprogramma’s zitten de deelnemers vaak met een dikke microfoon in de hand rond een tafel. Let wel: iedereen heeft dus een microfoon.

Waarom? Dat snap ik: dan heb je iets in je handen, zodat je niet dullig aan je neus krabt of om de twee tellen een slokje neemt, enzovoorts.

Wat ik niet begrijp is waarom ze dat in ons land niet doen. Het tv-landschap zou er heel erg van opknappen.