Schier (x)

Vandaag via Ommen terug van Schiermonninkoog (NB: rijd nooit via Ommen…), waar ik drie nachten verbleef in huisje ‘Zonneheuvel’, met de dames L, M en Q. Vrijdag vroor het. Zaterdag sneeuwde het. Zondag stormde het — en later op de dag begon het te dooien. Maandag was de sneeuw bijna verdwenen en begon de zon te schijnen. Waar maak je in een paar dagen zoveel weerswisselingen mee? Juist.

Zondagavond was het vier-gangen menu in Hotel Restaurant Van der Werff als volgt: Het voorgerecht — gerookte zalm met een klassieke zure roomdressing. Vervolgens een consommé met stukjes (lams?)vlees. Hoofdgerecht: lamsfilet met jus, vergezeld van friet (meerdere porties), gebakken aardappelen, slaboontjes, prei in witte saus, salade met bonen en mini-maiskolfjes. Nagerecht: vanille– en chocoladeijs met toefjes slagroom. Dit alles begoten met witte en rode wijn uit de regio Pays d‘Oc. En na: koffie, calvados, eiland-eigen-likeur (30 procent & groen) en meer.

Bovendien het biljarten (over rood, danwel libre) herontdekt. En Ommen, op de terugweg, natuurlijk.

Foto’s? Analoog geschoten en het filmpje nog niet vol, dus dat duurt nog wel even. Toestel: Rollei 35. Uit de nalatenschap van dat meisje.

Schiermonnikoog

Vorig weekend ben ik weer op Schiermonnikoog geweest…

Één reden: er even tussenuit zijn. De andere: demonen uitdrijven.

Vaste prik voor mij is een wandeling naar de jachthaven. Die in deze tijd van het jaar leeg en half onttakeld is (steiger-elementen lagen in een weiland aan de andere kant van de dijk). Op het moment dat ik aankwam trok de mist net weg. Het licht was daardoor erg bijzonder. Deze foto is gemaakt met de camera die ik Miep vorig jaar heb gegeven.

Weer naar Schier

Twee nachten, en de dagen daaromheen — zolang was ik eind deze week weer op Schiermonnikoog. Het was goed daar te zijn. De vorige keer voelde nog niet ‘af’. De reden hiervoor kan ik niet goed verwoorden; het heeft ermee te maken dat de herinneringen die ik had niet los stonden van Miep, dat ik het gevoel had dat er heel veel gebeurd was op het eiland dat met haar te maken had, maar niet zozeer met mij. Ik verplaatste me meer in het gemis dat zij gevoeld zou hebben en niet in dat wat ik had. Een beetje zoals het vaak door mijn hoofd schiet ‘wat zou zij dit leuk/mooi/geweldig/etc gevonden hebben…’.

Nu ging het meer over de herinnering aan wat we er samen gehad hebben; het eten in Van der Werff, daar borrelen en naar andere bezoekers kijken, de wandelingen over het strand, rondhangen in de boekhandel, het gemuts over welke boot we terug zouden nemen. Daarmee bezig zijn lukte nu wel, waardoor het oké was, dit korte bezoek aan Schier.

R.I.P.

In een vorig leven was ik getrouwd met Botje, in mijn huidige ben ik met Miep. Wat je van alle iks kunt zeggen, is dat ze een eclectische smaak in vrouwennamen hebben. Déze Albertus is 68 jaar geworden…

[De geboortemaand komt trouwens overeen. En dit graf bevindt zich op het mooiste eiland van Nederland — Schiermonnikoog.]

En waarom dit zo opeens voorbijkomt? Je wordt ouder, en de dood komt naderbij. Helemaal geen punt, verder. Ik kan iedereen een bijna-doodervaring aanraden; dat geeft veel rust. (Niet gelijk voor een bus springen, hoor!)