Engrenages à Paris

Geen gewone donderdag. Gisteren ervoer ik door een advertentie dat iemand waar ik vroeger behoorlijk veel mee omging, overleden is. Dat bepaalde mijn stemming de rest van de dag nogal.

Vandaag, na een week van relatieve indolentie, weer wat fysieke activiteit ondernomen. Wat gelijk een goed excuus is om naderhand tv te kijken. In dit geval de eerste aflevering van het zesde seizoen van de Franse serie Engrenages (op BBC4 vertaald als Spiral) — een woest realistische krimi die zich voornamelijk afspeelt in het noordoosten van Parijs. Juist — daar waar ik een vijftal jaren een paar weken per jaar verbleef.

Mijn oordeel over deze serie komt nog. De vorige vijf waren trouwens geweldig; ik heb duidelijk te veel vrije tijd besteed aan tv kijken, blijkt. (Let vooral op advocate Josephine, met haar rode manen en bleke huid!)

Vijf

In Parijs was eerder deze week een deel van de stad autovrij. Niet eens zo’n groot deel — rond de 30% — maar de luchtkwaliteit was gelijk veel beter: 20 tot 40% minder stikstofoxiden (dat spul waar Volkswagen zich zo goed mee profileert) werd gemeten.

Vandaag heb ik de filters van mijn twee gebalanceerde ventilatie-units vervangen. De invoerkant zag er bepaald onfris uit. Allemaal zooi die dus niet in mijn huis terecht gekomen is. Maar ik kan niet altijd maar thuis zijn. Misschien moet ik buitenshuis zo’n mondkapje gaan dragen.

Of misschien moeten we, ook in Enschede, eens iets gaan doen aan de luchtkwaliteit.

PS: In het centrum van Parijs was het geluidsniveau gehalveerd tijdens de autoloze zondag. Gehalveerd!

Miep

Op de dag dat in Parijs, tweehonderd meter van haar appartement daar, een stel extremisten twaalf mensen vermoord hebben, was het ook exact 30 maanden gelden dat Miep overleed.

Het is moeilijk om iets ’origineels’ te schrijven over iets wat al sinds het begin van de geschiedenis een kwestie is: conflict, tegenstelling, en zo meer als het gaat over maatschappelijke zaken; rouw, gevoel, noem maar op, als het gaat over het verlies van een geliefde —  ik zit hier veilig in mijn burg en kan het allemaal aan me voorbij laten gaan. Maar dat kan ik niet. Het komt heftig binnen, zonder erbarmen. Ik zie een interview met een Parijzenaar, gefilmd in het park tegenover haar appartement & al wat ik zie is de plek. En wat ik voel… is wat hoort bij die plek. [Heel veel.]

In november 2013 realiseerde ik me dat ik ze niet te vervangen is. Maar nu, ruim een jaar later, wordt me ook duidelijk dat er niemand is zoals als zij. Ik weet niet wat ik daarmee moet.

Verjaardag

Het is 6 mei. Bij leven was je nu 59 geworden, een rot-leeftijd, maar toch… we hadden in elk geval in Parijs verbleven, met als enige probleem wáár te lunchen en te dineren. ‘Ons’ Italiaantje was er vast uitgerold als keuze voor het avondeten en ik zou betalen omdat het jouw verjaardag was (en jij deed dat dan zes dagen later omdat het dan mijn verjaardag is). En we zouden lachen om onze slechte conditie, elke keer als we hijgend bij de voordeur van het appartement aankwamen, na vier trappen met in totaal 81 treden.

Dit jaar dus niet. Want het was je niet gegeven om 59 te worden. Ik sla mijn verjaardag over, dat hoef ik nu niet meer uit te leggen.