Hoe het (misschien) zit

Als je er bij stilstaat, en ik heb in tegenstelling tot veel anderen daar heel veel gelegenheid toe, is het verbazingwekkend dat het giga gecompliceerde systeem dat het menselijk lichaam is, uberhaupt redelijk functioneert.

Daarbij moest ik ook denken aan het fenomeen ‘redundancy’, dwz dat er aan soort backup systemen zijn. Stel dat je lichaam honderden processen heeft die nodig zijn om goed te functioneren en dat er een aantal niet goed werken omdat bijvoorbeeld je darmen een bepaalde vitamine niet kunnen opnemen. Dan gaat dat lichaam het nog heel lang volhouden, maar wel door een aantal andere processen minder aandacht te geven.

Dan ga je dus langzaamaan dood, maar hebt het niet door. Uit een ander perspectief: als alles goed gaat, ga je niet dood.

Ah, een doorbraak!

Hoe kun je nu weten hoe dat met jou zit? Dat kun je niet. Je komt er misschien achter als je min of meer vroegtijdig dood gaat.

Denk er nog wat meer over na. Besef dan dat je een in elkaar geknutseld systeem bent met dna van protobeestjes en ander slijmerig gedoe en verwonder je erover dat je er nog bent.

Rouw, revalideren

Het is moeilijk om te aanvaarden dat sommige dingen onherroepelijk zijn. Een mislukt examen? Je doet het over. Je huwelijk mislukt? Je probeert het nog eens. Maar de dood is onherroepelijk. En als je geen troost kunt putten uit – laten we het geloof noemen — wat ik niet kan omdat ik nou eenmaal niet geloof in ‘iets’ na de dood — ja dan is het toch wel einde verhaal, dood.

Hoe daar mee om te gaan? Ik denk daar veel over na, soms een halve nacht, zoals vandaag.

Mijn moeder werkte toen ze jong was in een sanatorium waar tuberculose-patiënten revalideerden. Voor hen was het letterlijk een kwestie van lange adem aleer hun aangetaste longen weer voldoende hersteld waren om weer aan het ‘echte ’ leven te kunnen deelnemen. Àls het al zover kwam, want je kon er ook aan dood gaan. De tijd was wat hen kon genezen, iets anders was er niet.

Rouw is ook zoiets, bedacht ik. Je moet genezen van iets heel ergs en dat duurt lang. Iedere dag is er dan één.

Vandaag is het 17 weken geleden dat Miep doodging. En ik ben daar nog lang niet overheen, maar het gaat wel ietsje beter, denk ik.