Pasta

Ik mag van mezelf niet zo veel koolhydraten. Maar af en toe geef ik toe aan de behoefte en dan maak ik een kleine pasta, zoals M dat noemde: niet te veel pasta in een goede saus. De eenvoudigste is spaghetti aglio e olio (knoflook en olie), wat ik net iets te weinig bevredigend vind — daarom doe ik er wat gedroogde peper-vlokken bij. En peterselie en parmezaan op het bord.

Het was meer dan ok. En ik voel me niet eens erg schuldig.

Tomaten

Eten gaat over balans. Zegt men. Er zijn vijf smaken: zoet, zout, zuur, bitter en umami. (En het is dus niet waar dat er specifieke delen van de tong zijn die op een bepaalde smaak gespecialiseerd zijn — de verschillende smaakreceptoren zijn over de hele tong verdeeld.)
De tomaat is een zeldzaam veelzijdige vrucht. Met een heel erg kleine inspanning zijn al die vijf smaken ermee te verbinden. Een rijpe tomaat heeft zoet. Een snuf zout maakt de andere smaken heftiger. Zuur is het onrijpe, groene, vochtige deel van de tomaat. Bitter de schil en de pitjes. En umami is wat er ontstaat als je tomaat indikt en verwarmt (wat men al voor je gedaan heeft in de vorm van tomatenpuree, of wat je zelf kunt maken door tomaten bloot te stellen aan een maillard-reactie).
Eigenlijk is de tomaat de ultieme smaak-factor in de keuken. Het is begrijpelijk dat met name de Italiaanse keuken de tomaat omarmd heeft.
Ik ben dol op tomaat.

Tortilla

Zo heet het in het Spaans. In het Italiaans zou dat Frittata zijn, maar er is verschil…

Ik denk dat ik het recept al eens eerder beschreven heb, maar vandaag maakte ik een variant die heel erg geslaagd was. Bij deze het recept:

[Voor 1 of 2 personen, herbereken de hoeveelheden voor meer, waarbij te bedenken dat de hier gegeven hoeveelheden ruim zijn voor één persoon.]

Neem drie doorsnee Charlotte aardappelen, snij ze in dunne plakjes, dep ze goed af.
Snij een doorsnee ui (rood) in dunne sikkeltjes.
Snipper een teen of twee verse knoflook. Druk een paar gedroogde pepertjes fijn.
Roer drie eieren los in een schaal, met een beetje water en wat witte peper, zout en oregano.
Verwarm een koekenpan. Doe er een passende hoeveelheid neutrale olie in. Vervolgens de aardappelschijfjes. Losroeren zodat alles een beetje met olie bedekt is. Zout en peper erbij.
Enige tijd op een gemiddeld vuur laten garen.
Als de aardappel doorzichtig wordt en delen kleur krijgen, de ui, knoflook en rode peper toevoegen. Vuur een tikje lager draaien.
Wacht tot de ui kleur krijgt.
Dan de inhoud van de koekenpan in de schaal met geklopte eiermassa doen. Goed mengen.
Goede roomboter smelten in de pan en zodra die gesmolten is de inhoud van de schaal erbij. Verdelen over de pan.
Op laag vuur de massa laten stollen. (Als je een deksel gebruikt rijst de eiermassa en wordt ze luchtiger.)
Zodra de bovenste laag niet meer glimt vuur even hoger en na een halve minuut de tortilla op een bord laten glijden. Ben je handig, keer dan het geheel, dat ziet er mooi uit.
Even laten afkoelen alvorens te verdelen en te eten.

(Tip: door in 1 fase witte peper te gebruiken en in 1 andere zwarte peper krijg je meer diepte.)

Opties: goede parmezaan, geraspt, erover. Peterselie erdoor in de eindfase is ook lekker. Hoeveelheid rode peper naar smaak. En dat kan ook verse rode peper zijn, maar test die altijd door het puntje te proeven.

Heston

Ruim twee weken geleden had ik voor een etentje een recept van Heston Blumenthal gekookt: chilli con carne met corn muffins. Dat was redelijk bewerkelijk, maar wel heel erg lekker. De week erop het boek besteld waarin dat recept stond (‘Heston Blumenthal at home’) en dat heb ik de laatste dagen van voor naar achter gelezen. Wat in elk geval opleverde dat ik weer met enig enthousiasme uit kan kijken naar het bereiden van een maaltijd.

Vandaag had ik het geluk dat ik de meeste ingrediënten voor Hestons versie van ‘Carbonara’ in huis had (de diepvrieserwten heb ik vervangen door diepvriescapucijners) & dat heb ik dus, herleid van vier naar 1 persoon, gekookt. Van begin tot einde was dat dus ruim binnen een half uur gepiept (Eat your heart out, Jamie!) en het resultaat was heel erg lekker. Niet te zwaar, intense smaken. Een belangrijke factor daarbij was dat het samengestelde gerecht twee minuten de tijd kreeg om zich te ontwikkelen… Iets wat ik had kunnen weten, maar eigenlijk niet vaak toepas.

Het gekke is, dat ik vannacht in dat boek lag te lezen en, nadat ik het licht uit had gedaan, visualiseerde wat ik vandaag zou gaan maken, maar dat bij ontwaken helemaal kwijt was.

Ik neem dat boek straks mee naar bed en lees het nog eens. Wie weet…