June 2013
MonTueWedThuFriSatSun
« May Jul »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Month June 2013

Nelson Mandela

Ojé, ik weet dat dit heel gevoelig ligt, maar het kan niet anders: Nelson Mandela ligt op sterven en hij ‘mag’ niet dood. In een eerdere bijdrage had ik het er al over, dat er weinig bewonderingswaardig is aan het stervens-proces. En nu is één van de iconen van de laatste halve eeuw zover dat–ie dood gaat. Hij is vierennegentig jaar en op. Let op dat laatste: op. OP. Twee letters, heel veel betekenis. En wat het zegt is dat het voorbij is, dít leven. Geef die man in hemelsnaam de ruimte om waardig te sterven. Hij kan, zoals de Inuit, de wildernis inlopen om afscheid te nemen van het leven, maar ligt in een fris gesteven bed met slangetjes en snoertjes, terwijl de hele wereld zogenaamd meeleeft.

Ik heb het meegemaakt. Laten gaan is moeilijk, maar het moet. Zeker voor iemand die een icoon is en zoveel gegeven heeft in zijn leven.

Lauwe salade

Ontstaan als variant op Salade Niçoise omdat er geen tonijn in huis was — maar ook weer een variant op een pasta die Miep maakte… Aardappel, slaboontjes, hardgekookt ei, tomaat.

De eerste drie ingrediënten koken en laten afkoelen, het laatste erbij als de rest nog lauw is. En het mooie is dat het in principe in één pan kan: water opzetten en aan de kook brengen en zouten, eieren erbij (voorzichtig!).

Als het water kookt een paar minuten wachten en dan schijfjes nieuwe aardappel van een halve centimeter dik erbij. Weer een paar minuten later de haricots verts erbij. Koken tot die bijtgaar zijn en afgieten. Afspoelen met koud water. Even laten dampen. Bedruipen met een goede kwaliteit olijfolie, op smaak brengen met peper en zout, en voorzichtig husselen.

Paar minuten laten afkoelen tot het lauw is, op een bord (of meerdere) rangschikken. Eieren pellen en in stukken snijden. Smaakvolle tomaten (ik prefereer Tasty Toms) in partjes snijden. Beide onderdelen over het bord (de borden) verdelen, beetje verse peper erover. Misschien nog wat zout. Kappertjes in plaats van zout is nog beter.

Varianten: stevige slabladen als basis (romaine!), tonijn erbij. Zwarte olijven. Ansjovis. Maar dan is het alweer salade niçoise. Wat ook kan: in plaats van aardappel pasta (kan ook meegekookt worden, penne kan, maar farfalle ziet er leuker uit). Dan dus parmezaan erbij als umami. Wat trouwens ook kan is pasta én aardappel omdat dat beide groenten zijn. En dan zijn we weer bij het recept van Miep. Waarvoor je ietwat kruimige aardappelen moet gebruiken, en best veel olie… En dan niet lauw, maar warm opdienen.

Maar zo was het: smaak boven andere zaken. Ach, zie maar — het blijft goed vanwege veel groente en nauwelijks vet.

Het hoofd doet het nog wel

Ik ben onder behandeling bij een homeopate. Veel mensen geloven niet in homeopathie. Ik wel. Dat komt omdat ik tussen alpha en beta zit. En niet vast in een beperkt denkraam. Dat terzijde.
Woensdag jongstleden ben ik een schil opgeschoven ( jargon — zoek maar op) en heb een nieuw middel gekregen.
Of dat te maken heeft met mijn dromen? Misschien. De laatste tijd word ik bijna dagelijks heel vroeg wakker, zo rond zes uur. Ik ben dan heel helder. Maar — geef daar eens antwoord op, wat moet ik in hemelsnaam om zes uur ’s ochtends doen? Geen idee, dus. Ik lees het nieuws, kijk tv. En na een paar uur probeer ik nog even te slapen…
En dan gebeurt het: ik krijg de meest heftige en echte dromen, waarin heden en verleden compleet door elkaar lopen. Waarna ik volkomen uitgeput wakker word en heel erg mijn best moet doen om op te staan.
Waar die dromen over gaan? Eén keer raden.

Pijn in mijn rug

Zonnepanelen. Daar werd ik redelijk blij om, dat ik ze binnenkort op mijn daken heb. En omdat ik heel graag zelf de regie in handen hou, bedacht ik dat de indeling van mijn platte dak qua bestrating wat aanpassing kon velen. Dus ging ik maandag het dak op. Niet te beroerd om twee vogels met één steen, etc, ging ik eerst de dakramen poetsen — een heel erg bevredigend karweitje waarvan de vrij heftige inspanning beloond werd door glimmend schone glasvlakken.

Toen begon het: de tegels op het dak moesten ‘gereshuffled’ worden. Het was warm, mijn conditie niet je van dat, en na anderhalf uur grind wegscheppen, tegels loswrikken uit het bitumen en verplaatsen en vooral heel veel uitpuffen, had ik er genoeg van en klom weer naar beneden, met achterlating van een bats, een bezem en een hark.

Die er nu nog liggen, in afwachting van de afronding van de klus, omdat ik dinsdag amper kon opstaan door een bekend verschijnsel: ik was door mijn rug gegaan.

Door je rug gaan betekent dat alle vormen van zijn, afgezien van liggen (en fietsen, gek genoeg), nagenoeg onmogelijk zijn. Ik schuifel als een tachtigjarige rond, binnen een heel beperkte actieradius, met zoveel mogelijk pauzes, begeleid door diepe zuchten, en hoop dat het snel wat beter gaat.
Want de tegels liggen nog niet zoals ik dat wil. En het grind ook niet. Maar de ramen zijn nog mooi schoon, dat wel.

Carice zingt Kate Bush

Sorry Carice, voor mijn eerdere diskwalificatie, hoop dat je het leuk vindt dat ik dit post (want het is een mooie cover):