May 2013
MonTueWedThuFriSatSun
« Apr Jun »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 

Month May 2013

Pistaches

Mijn favoriete nootjes. Maar ik krijg wel nagelpijn door het openen van pistachenootjes. Dat heeft iets kosmisch-verantwoords — dat je voor een beetje genot ook een beetje pijn moet lijden.

(Tussen haakjes: het betekent ook iets dat ik de drie bovenstaande zinnen pas na vier edits goed op dit blog kreeg…)

Lieve Carice…

Ik neem terug wat ik enige tijd geleden over je schreef… Nu je wat meer ruimte en tijd krijgt om je te ontplooien, kom je helemaal tot je recht in GoT: het klopt wat je doet.

Bovendien: in de titels kom je voor Natalie Dormer & dat is dus terecht. Zie ‘Elementary’.

De voorlaatste pagina

Sinds 18 juli 2012 schrijf ik bijna dagelijks in een schrift met een rood kaft (merk Moleskine, 19 bij 25 cm, gelineerd, middels cahiersteek gebrocheerd). Gisteravond laat schreef ik over hoe het voelde om bijna jarig te zijn en kwam ik tot ruim over de helft van (de handmatig genummerde) pagina 119, de voorlaatste pagina. Straks, op de bank, met een glas wijn op het krukje paraat, ga ik de laatste regels vullen. Ik denk dat het zal gaan over de min of meer onverwachte bezoeken, berichten, presenten en gesprekken die mij vandaag mij deel geworden. Maar het zou ook zomaar kunnen gaan over Miep, want over haar gaat het hele cahier eigenlijk… Haar naam staat op de titelpagina, in een net niet zwierige schoonschrijfletter van drie regels hoog.

Het voelt raar dat het schrift nu bijna vol is.

Beste Carice…

Ik vind het niet leuk dat ik het zeggen moet, maar je bent niet overtuigend in ‘Game of Thrones’. In de laatste aflevering (6 van seizoen 3) mag je eindelijk weer wat meer voor het voetlicht treden en het is gewoonweg níet goed.

Ik kijk en probeer uit te vinden waar het aan ligt… Is het de taalbarrière, of misschien de manier waarop het gefilmd wordt — waarbij ik ervan uitga dat je de meeste scènes in een vrij korte periode achter elkaar opgenomen worden, ook al liggen die chronologisch vrij ver uit elkaar —, maar wat ik zie, wat ik voel, is iets van ongemak: dat je niet goed weet hoe de rol in te vullen.

Maar bovenal zie (en hoor) ik dat je te veel meegaat in het systeem, het proces van filmen en het daaraan verbonden coachen, waarin je min of meer gedrild wordt en je eigen expressie verliest.

Mijn advies: Neem twintig procent meer tijd moeten om je teksten uit te spreken en maak de stiltes daarin twee keer zolang. Dat maakt het beter en overtuigender.

[Niet dat ik verstand van acteren heb, maar toch. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt, want ik heb heel veel respect voor je. En dat zegt wat voor een middelbare grijze man met overgewicht.]

Verjaardag

Het is 6 mei. Bij leven was je nu 59 geworden, een rot-leeftijd, maar toch… we hadden in elk geval in Parijs verbleven, met als enige probleem wáár te lunchen en te dineren. ‘Ons’ Italiaantje was er vast uitgerold als keuze voor het avondeten en ik zou betalen omdat het jouw verjaardag was (en jij deed dat dan zes dagen later omdat het dan mijn verjaardag is). En we zouden lachen om onze slechte conditie, elke keer als we hijgend bij de voordeur van het appartement aankwamen, na vier trappen met in totaal 81 treden.

Dit jaar dus niet. Want het was je niet gegeven om 59 te worden. Ik sla mijn verjaardag over, dat hoef ik nu niet meer uit te leggen.