March 2013
MonTueWedThuFriSatSun
« Feb Apr »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Month March 2013

Inuit

Er is niets dat ‘mooi’ is aan de dood.

In 98% van de verbeeldingen, of het nu in de literatuur, film, songs, etc. is, wordt een beeld geschetst dat in de verste verte niet lijkt op wat de dood werkelijk is: een bruut eind aan het leven.

Een gemiddeld kind in de VS ‘ziet’ duizenden doden per jaar. Op tv, of in een videogame. In Nederland zal het wat minder zijn, maar het is in principe van hetzelfde laken een pak — er wordt hen een beeld voorgeschoteld dat niets te maken heeft met de werkelijkheid. De acteur houdt zijn of haar adem in, de grime heeft er wat min of meer gruwelijke wonden opgeplakt, het shot wordt in een lus herhaald. Maar een toneelspeler die de adem inhoudt is geen dode. Een dode staat voor wat de andere kant van het leven is: het ontbreken van leven, het afwezig zijn van de ziel. Iets wat je onmiddellijk herkent als je het ziet.

Op een slagveld is de dood iets afgrijselijks, niet te beschrijven. In een ziekenhuisbed, wat de andere kant van het spectrum zou moeten zijn, is het niet veel ‘mooier’… De strijd om nog een ademtocht, het reutelen, het wegvloeien van al het leven uit het lichaam — de term doodsstrijd komt niet in de buurt van wat er gebeurt met iemand die doodgaat.

Ik heb het vorig jaar twee keer meegemaakt en ik kan iedereen verzekeren: dan pas zie je hoe debiel onze maatschappij er mee omgaat. Een heel klein deel van wat we gezondheidszorg noemen houdt zich bezig met wat uiteindelijk iedereen overkomt.: sterven. En dat geeft aan dat we in een maatschappij leven die geen antwoord heeft op de vraag hoe we met de dood om moeten gaan. Het zal wel de prijs van de vooruitgang zijn…

Er is veel te zeggen is voor de manier waarop in vroegere tijden de Inuit de dood tegemoet traden: solitair. Dan is er tenminste nog iets van waardigheid.

The Stars (Are Out Tonight)

Leuk om Saskia hierin te zien (zij is de donkerharige alternatieve-David).

Dwarsdenken

Bijvoorbeeld: Waarom houdt het medium TV nog steeds vast aan het principe van ‘prime time’? Het is heden ten dage een rare veronderstelling dat de gemiddelde burger ’s avonds tussen zeven en elf programma’s aangereikt dient te krijgen in de veronderstelling dat die dan een groot publiek gaan trekken.

Immers, er wordt tegenwoordig veel ‘tijdverschoven’ gekeken, via internet, on-demand, DVR, en zo meer. Bovendien is er door het grote aanbod een steeds belangrijkere invloed van de sociale media als het gaat om keuzes maken.

Waarom dan niet gekozen voor het uitzenden van nieuw, vers materiaal tijdens de dag, dus van 9 tot zes, om dat dan ’s avonds te herhalen? De huidige situatie omdraaien dus.

Dat heeft als voordeel dat er veel commotie kan ontstaan rondom interessante programma’s, waardoor de ‘herhaling’ veel beter bekeken zal worden dan een ‘première’ op het zelfde tijdstip ’s avonds.

Je moet het enkel durven, Hilversum.

Een kleine accolade

In het Volkskrant Magazine van 16 maart staat een interview met stylist San Ming. De illustratie helemaal rechtsboven op pagina 65 is een door Miep geborduurd portret van Ming. In het bijschrift: “Zij is de meest getalenteerde fotograaf van Nederland. Ze is vroegtijdig gestorven.”

Ik zet hier nog wel een plaatje bij, als ik alle kabeltjes weer bij de hand heb.

(Nu ik dit teruglees, begin ik te twijfelen of het nu ‘het magazine’ is of ‘de magazine’, maar vooral omdat er ‘Volkskrant’ tussenstaat.)

Tom Lanoye

Vanavond naar de Nederlandse première van Tom Lanoyes theaterprogramma ‘Sprakeloos’ geweest. Het is een solo-voorstelling die baseert op het gelijknamige boek; eigenlijk een uitgebreide voorlees-sessie — hoewel ik met deze beschrijving Lanoye ernstig te kort doe, hij acteert en vertelt erbij, op een manier die echt naar de strot grijpt & dat gebeurde bij mij dus ook letterlijk: zijn beschrijving van het sterfbed van zijn moeder is een één-op-één verslag van hoe Miep doodging, incluis de wroeging die je voelt over het geïnstitutionaliseerde rekken van de dood dat in onze zogenaamde beschaafde maatschappij de norm is. Ik zat erbij en het kwam allemaal weer als een golf over me heen.

Niet vergeten om morgen een wilsbeschikking op papier te zetten.