Category Persoonlijk

Storm

Waar het vandaan komt? Geen idee, maar de (laten we het maar zo noemen) hysterie over ‘een van de heftigste westerstormen’ van de laatste [vul maar in – in elk geval meer dan tien] jaar, valt absoluut buiten mijn bevattingsparameters. (Dat is een nieuw begrip, bij deze geïntroduceerd.)

Ik kan me heftigere stormen herinneren. Diep in mijn geheugen bij voorbeeld de novemberstormen van halverwege de zeventiger jaren. Op weg naar school moest ik toen toch met fiets en al over dikke boomstammen die de weg blokkeerden klimmen om enigszins op tijd voor de lessen van meneer Van Sas ter plekke te zijn.

We zijn een land van mietjes geworden.

(Meneer van Sas gaf me nog een karakterles mee bij het mondeling eindexamen door me een lager cijfer te geven dan verdiend, waardoor mijn gemiddelde net onder dat voor de grens voor de numerus clausus bleef. Natuurlijk had hij het bij het rechte eind, ik was te arrogant voor mijn bestwil.)

Rondje Miep

Het was al weer een tijd geleden dat ik naar Mieps graf was geweest, en dat zat me dwars. Vaak nam ik me voor te gaan, maar er kwam altijd iets tussen (aanhalingstekens plaatsen naar eigen inzicht).

Vandaag dus een rondje gedaan. Rondje omdat ik ook haar huisje in het bos aandeed. Daar was ik al zeker vier jaar niet geweest, vooral omdat het me naar de keel greep als ik er naartoe ging (tikje dramatische uitdrukking, maar het is letterlijk zo).
Ik ben eromheen gelopen; de luiken waren dicht, het exterieur zag er goed uit, met uitzondering van dat ene luik achter, dat altijd verfblazen vertoonde en nog vertoont. Heb toch even naar binnen gegluurd — er stonden van die ‘overbodige’ meubels, die niet echt bij elkaar pasten; wat voor een vakantiehuisje natuurlijk moet mogen kunnen.
De nieuwe eigenaar had een nieuwe schuur gebouwd op dezelfde plek als de oude, gammele van Miep; en ook een brandhoutopslag een stukje verderop, waar de schommel vroeger was. En er stond zo’n ronde trampoline in een buisconstructie waar kindertjes hun nek op kunnen breken.
Het viel me mee, qua gevoel dus.

Rond Mieps graf had mos het eindelijk gewonnen van al mijn pogingen middels laaggroeiers, kruipplanten, gemengd bloemzaad, etcetera, daar wat meer van te maken dan blote aarde. Aan beide zijden groeide het tot tegen de zerk. Het hoofdeinde was nog steeds begroeid met de vage planten die er al stonden voor de zerk geplaatst werd; die zal ik binnenkort eens wieden, zodat ook daar het mos zijn gang kan gaan.

Miep hield van mos.

Engrenages à Paris

Geen gewone donderdag. Gisteren ervoer ik door een advertentie dat iemand waar ik vroeger behoorlijk veel mee omging, overleden is. Dat bepaalde mijn stemming de rest van de dag nogal.

Vandaag, na een week van relatieve indolentie, weer wat fysieke activiteit ondernomen. Wat gelijk een goed excuus is om naderhand tv te kijken. In dit geval de eerste aflevering van het zesde seizoen van de Franse serie Engrenages (op BBC4 vertaald als Spiral) — een woest realistische krimi die zich voornamelijk afspeelt in het noordoosten van Parijs. Juist — daar waar ik een vijftal jaren een paar weken per jaar verbleef.

Mijn oordeel over deze serie komt nog. De vorige vijf waren trouwens geweldig; ik heb duidelijk te veel vrije tijd besteed aan tv kijken, blijkt. (Let vooral op advocate Josephine, met haar rode manen en bleke huid!)

Politiek (bis)

Wat lijkt het me leuk om nu Michael Wolff te zijn. Heb je anderhalf jaar een beetje rondgehangen bij eerst de campagne van een vastgoedman die eigenlijk nog beroemder wou worden en juist geen president, en vervolgens in het Witte Huis waar diezelfde vastgoedman dus als wel verkozen president verkeert; heb je driftig aantekeningen gemaakt van her en der opgevangen opmerkingen en gesprekken, soms ook door jezelf geëntameerd & dan ook min of meer on of off the record vastgelegd middels een app op je iPhone; heb je al dat sappige materiaal in de vorm van een tell-it-all boek geboetseerd; en ben je nu temidden van een firestorm van outrage en ook verkneukeling zelf het middelpunt van de belangstelling; ja — en dat je dan de berichtjes van je uitgever ziet met de duizelingwekkende verkoopcijfers van dat boek, met de briljante titel (waarschijnlijk bedacht door een onderbetaalde anonieme redacteur van die uitgeverij) ‘Fire and Fury’, ja dan ben je dus opeens rijk en beroemd! Net als die vastgoedvent!

Ik heb dat boek dus net gelezen. Qua stijl een zesje. Qua inhoud, wat zal ik zeggen — niets wat me verbaast. Maar ik ben dan ook een notoire doemdenker.

Bloggen, een update

Vorige week kreeg ik een mail van een goede kennis, die blijkbaar af-en-toe dit blog leest. Ze was blij te zien dat ik weer ‘bezig’ was.

Dat gaf te denken. Ik ben namelijk niet zo heel erg bezig met bloggen. Niet dat er geen stof zou zijn (ik erger me nog genoeg aan dingen, maar ja — zen, dus dat laat ik van me af glijden…), maar je wil ook een beetje het idee hebben dat de inspanning ertoe doet: dat mensen het lezen, bijvoorbeeld.

Aangezien zij dat dus doet, ging die premisse — niemand leest dit, dus laat maar! — niet meer op. Er zijn legio beslissingen genomen op basis van rapporten met n=1, dus wie ben ik om daar geen sjoege van te nemen. Ik ga weer wat meer mijn best doen. En schrijven.

Even terugkijkend ben ik inmiddels op deze plek alweer iets langer dan acht jaar bezig (daarvoor twee eerdere blogs, teruggaand tot rond 2004), waarin ik in zeer wisselende intensiteit 368 stukjes heb geplaatst, deze meegerekend. Een frequentie van ongeveer één per acht dagen. Niet slecht. Er zijn columnisten die minder doen.